ย้ายไปทำงานต่างจังหวัดคนเดียว คิดถึงบ้านจนไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

เพิ่งย้ายมาทำงานต่างจังหวัดคนเดียว ห้องเช่าเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ดังกว่าเสียงตัวเอง กลับจากที่ทำงานแล้วไม่มีใครถามว่าวันนี้เป็นไงบ้าง

ช่วงนี้เป็นช่วงที่หายากที่สุด ไม่ใช่เพราะที่นี่ไม่ดี แต่เพราะทุกอย่างยังไม่คุ้น กลิ่นซอย ทางไปตลาด เสียงรถตอนเช้า ยังไม่ใช่ของเรา กรมสุขภาพจิตอธิบายว่าความคิดถึงบ้านคือภาวะทางอารมณ์ที่เกิดจากการขาดการเชื่อมต่อกับสิ่งที่คุ้นเคย และ สสส. ระบุว่ามันมักถูกกระตุ้นช่วงเทศกาล เพราะความคาดหวังว่าจะได้อยู่พร้อมหน้ากันชนกับความจริงที่ต้องอยู่คนเดียว (thaipbs.or.th)

ใน Pantip มีคนตั้งกระทู้แนวนี้บ่อยมาก ทั้งแบบที่ร้องไห้ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าต้องไปบรรจุ และแบบที่พยายามหากิจกรรมทำจนครบทุกอย่างแล้วแต่ยังเหงาเหมือนเดิม (pantip.com) อีกกระทู้หนึ่งเขียนสั้น ๆ ว่าเคว้งคว้าง ไว้ใจใครก็ยาก (pantip.com)

การเขียนบันทึกช่วยตรงนี้ เพราะความเหงาแบบนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบ มันต้องการที่วาง บางวันความรู้สึกมันลอยไปทั่วห้อง พอได้เขียนลงเป็นตัวอักษร มันมีขอบเขต มีจุดเริ่มและจบ ไม่ต้องรอให้ใครมารับฟัง

ช่วงสัปดาห์แรก ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าอะไรคืออะไร

ใช้ตอนกลับเข้าห้องแล้วความรู้สึกมันท่วมขึ้นมาเร็ว หรือตอนที่เริ่มไม่แน่ใจว่าตัดสินใจมาถูกไหม

ตอนนี้คิดถึงอะไรที่บ้านมากที่สุด สิ่งนั้นคืออะไร

วันนี้มีช่วงไหนที่รู้สึกโอเคบ้าง แม้แค่นาทีเดียว

ถ้าพรุ่งนี้เป็นวันที่แย่เหมือนเดิม อยากให้ตัวเองทำอะไรให้ตัวเอง

เรื่องที่กลัวที่สุดตอนนี้ ถ้าเขียนออกมาเป็นประโยคเดียว มันคืออะไร

วันที่เริ่มชิน แต่ยังเหงาเงียบ ๆ

ใช้ตอนที่กิจวัตรเริ่มเข้าที่ แต่ความเงียบยังอยู่ หรือตอนที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกในที่ใหม่

มีมุมไหนในห้องที่รู้สึกว่าตัวเองได้พักจริง ๆ ตอนนี้

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา มีอะไรที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำ เพราะไม่มีคนไปด้วยหรือเปล่า

ถ้ามีเพื่อนสนิทมานั่งในห้องนี้ด้วย เขาจะเห็นอะไรที่เราไม่เห็น

อยากให้คนที่บ้านรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับชีวิตที่นี่ ที่ยังไม่ได้เล่า

ตอนที่ทุกอย่างดูเหมือนเดิมไปหมด

ใช้ตอนที่ทำกิจกรรมครบทุกอย่างแล้วแต่ยังไม่รู้สึกดีขึ้น หรือวันเสาร์ยาวจนไม่รู้จะทำอะไร

กิจกรรมที่ลองทำแล้วไม่ช่วยเลย มีอะไรบ้าง แล้วเพราะอะไร

รู้สึกผิดไหมที่ยังไม่มีความสุขกับที่ใหม่ ถ้ามี เขียนออกมาเลย

สิ่งเล็ก ๆ ที่ทำได้เองแล้วรู้สึกดีขึ้นแม้แค่นิดเดียว

ถ้าอีกสามเดือนข้างหน้ายังรู้สึกแบบนี้ อยากให้ตัวเองทำอะไรต่างออกไป

ลองทำวันนี้

เลือกเขียนแค่ข้อเดียว ไม่ต้องตอบครบทุกข้อ คัดลอกไปวางแล้วเขียนต่อจากนั้นเลย

ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว มีอะไรที่ทำได้เองแล้วภูมิใจบ้าง แม้จะเล็กมากก็ได้

ข้อนี้ทำงานตรงข้ามกับความเหงา เพราะความเหงาทำให้เราจำแต่สิ่งที่ขาด แต่การเขียนสิ่งที่ทำได้เองจะดึงความสนใจกลับมาที่สิ่งที่เราควบคุมได้ในชีวิตประจำวัน และมันช่วยให้เราเห็นว่าเราไม่ได้แค่นั่งรอให้ทุกอย่างดีขึ้น

คืนนี้ก่อนนอน

เปิด Sojiwa เขียนบันทึกใหม่ วางข้อที่เลือกไว้ในช่องเนื้อหา แล้วเลือกอารมณ์ที่ตรงกับตอนนั้นจริง ๆ ถ้ายังไม่รู้จะเริ่มจากคำถามอะไร มีการ์ดคำถามลอยอยู่เหนือตัวเลือกอารมณ์ กดปุ่มรีเฟรชเพื่อสลับเป็นคำถามอื่นได้