เลี้ยงลูกคนเดียวทั้งวัน หาเพื่อนที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องรู้จักตัวจริงได้ที่ไหน

ในบทความนี้

อ่านก่อน โดยไม่ต้องบอกว่าใครเป็นใครลองโพสต์แบบไม่บอกชื่อดูสักครั้งเขียนบันทึกของตัวเองหนึ่งบรรทัดตอบกลับคนอื่น แล้วจะรู้สึกต่างจากตอนที่ตัวเองได้รับกลางคืนที่แค่เปิดอ่าน ไม่ได้โพสต์อะไรลองทำวันนี้กลับไปโพสต์อีกครั้ง แบบไม่ต้องขอความช่วยเหลือ

หาที่ระบายเรื่องเครียดๆ กับคนที่เข้าใจ โดยที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองเป็นใคร นี่คือสิ่งที่แม่ลูกอ่อนหลายคนอยากได้ตอนตีสามที่ยังต้องอุ้มลูกอยู่

สมมติว่ามีคนหนึ่งชื่อเมย์ อายุ 34 เพิ่งลาคลอดแบบไม่ได้รับค่าจ้างจากงานประจำ อยู่บ้านกับลูกวัยห้าเดือนเกือบทั้งสัปดาห์ สามีออกไปทำงานเช้า กลับเย็น บางวันเมย์ไม่ได้คุยกับผู้ใหญ่เลยนอกจากพูดกับพนักงานส่งของ

เมย์เปิด Sojiwa ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างอุ้มลูกอยู่ หน้าจอแรกที่เธอเห็นคือ Feed ในแท็บ Social

อ่านก่อน โดยไม่ต้องบอกว่าใครเป็นใคร

ในฟีดมีคนโพสต์เรื่องตื่นมาให้นมทุกสองชั่วโมง เรื่องร้องไห้ตามลูกแล้วไม่รู้ทำไม เมย์เลื่อนอ่านอยู่พักหนึ่งแล้วกดรีแอ็กชันให้โพสต์หนึ่งที่เขียนว่าคืนนี้ตื่นสี่รอบ

สิ่งที่ทำให้เธอหยุดคือโพสต์พวกนี้ไม่ต้องมีชื่อ ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีคนรู้ว่าคนเขียนคือใคร เธอเลยอ่านได้โดยไม่ต้องเดาว่าใครเป็นแม่ที่ดูดีกว่าใคร ไม่มีใครให้ต้องเปรียบเทียบ

การอ่านเรื่องของคนที่กำลังเจออะไรคล้ายกัน ไม่ได้ทำให้ปัญหาเบาลงทันที แต่มันทำให้รู้ว่าไม่ได้เป็นคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้ และความรู้นั้นก็สำคัญกว่าที่คิด

ลองโพสต์แบบไม่บอกชื่อดูสักครั้ง

วันอังคาร เมย์เข้าไปที่ Groups แล้วเลือกกลุ่มสำหรับพ่อแม่ เธอเขียนสั้นๆ ว่าคืนนี้ตื่นสามรอบ ยังไม่ได้นอนติดกันเกินสองชั่วโมงเลย ติด mood tag ว่า Tired ใส่แฮชแท็กอายุลูก แล้วโพสต์แบบไม่ระบุตัวตน

ระหว่างวันมีคอมเมนต์เข้ามาสองสามอัน ไม่มีอันไหนเขียนว่าสู้ๆ นะหรือเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่มีคนเขียนว่าบ้านนี้ก็ตื่นรอบเดิมเป๊ะ ช่วงสี่ถึงห้าเดือนมันแย่จริง แล้วเล่าว่าเขาทำอะไรตอนนั้น

ความต่างระหว่างคำปลอบใจกับคำที่มาจากคนที่เจอเรื่องเดียวกันชัดเจนมาก คนหนึ่งบอกให้อดทน อีกคนบอกว่ารู้ว่ามันทรมานตรงไหน

เขียนบันทึกของตัวเองหนึ่งบรรทัด

คืนวันพุธ เมย์เป็นคนที่หาเพื่อนที่เข้าใจกัน คุยเรื่องเครียดๆ ได้ ไม่ต้องรู้จักกันจริง และวันนั้นเธอเพิ่งรู้ว่าการคุยกับคนที่ไม่รู้จักก็ช่วยได้ เลยลองเขียนบันทึกในแอปด้วย

เธอเขียนแค่บรรทัดเดียวว่าวันนี้ไม่ได้อาบน้ำจนสามโมง แล้วเลือกอารมณ์ Tired ด้านล่างช่องเขียนมี prompt สะท้อนใจเป็นคำถามหนึ่งบรรทัด และมี "Another prompt" ไว้เปลี่ยนเป็นคำถามอื่น เมย์กดดูหนึ่งครั้งเพราะอยากรู้ แต่สุดท้ายก็เขียนสิ่งที่อยากเขียนอยู่ดี

บางวันไม่ต้องมีคำถามนำก็เขียนได้ แต่บางวันที่สมองว่างเปล่า การมีประโยคตั้งต้นให้ต่อ ก็เหมือนมีคนยื่นมือมาโดยไม่ต้องขอ

ตอบกลับคนอื่น แล้วจะรู้สึกต่างจากตอนที่ตัวเองได้รับ

วันพฤหัส เมย์กลับเข้าไปในกลุ่มเดิม เจอโพสต์ของคนที่เพิ่งคลอดได้สองเดือน เล่าเรื่องลูกไม่ยอมนอนกลางวัน เธอตอบไปสั้นๆ ว่าที่บ้านลองปิดม่านให้ห้องมืดจริงๆ แล้วมันช่วยได้บ้าง

เธอปิดแอปไปทำงานบ้าน กลับมาเปิดอีกทีเห็นคอมเมนต์ตัวเองมีรีแอ็กชันสองอัน

ตอนที่ได้รับคำตอบ เธอรู้สึกว่ามีคนเห็น แต่ตอนที่ได้ตอบคนอื่น เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีอะไรให้ มีประโยชน์กับใครสักคน แม้จะแค่เรื่องม่านปิดห้อง

กลางคืนที่แค่เปิดอ่าน ไม่ได้โพสต์อะไร

คืนวันศุกร์ก่อนนอน เมย์เลื่อนฟีดอีกรอบ เจอโพสต์ใหม่ที่ติดแฮชแท็กอายุลูกแบบเดียวกับที่เธอใช้เมื่อวันอังคาร เธอกดเข้าไปอ่านคอมเมนต์ทั้งหมด แล้วปิดไปโดยไม่ได้พิมพ์อะไร

ฟีดนี้เงียบกว่าที่คิด ไม่ได้มีคนตอบกลับทันทีทุกโพสต์ และมันไม่แทนเพื่อนคนเก่าที่เคยโทรมาถามว่าเป็นยังไงบ้างตอนเย็น ตรงนั้นยังว่างอยู่จริงๆ สิ่งที่ได้จากตรงนี้คือพื้นที่ที่ไม่ต้องเกร็งเวลาเล่าเรื่องแย่ๆ

ลองทำวันนี้

เปิดหน้าสร้างบันทึก แล้วมอง prompt บรรทัดล่างสุดของช่องเขียน กด "Another prompt" หนึ่งครั้งเพื่อดูว่ามีคำถามอื่นไหม ถ้ายังไม่ถูกใจกดอีกครั้งได้ แล้วแตะคำถามนั้นเพื่อใช้เป็นประโยคแรก

การเริ่มจากประโยคที่มีอยู่แล้วช่วยลดอาการนั่งจ้องหน้าจอเปล่า เพราะสมองไม่ต้องหาประโยคแรกเอง และคำถามที่ตรงกับสิ่งที่กำลังเจอจะพาไปสู่เรื่องที่ค้างอยู่ในใจได้เร็วขึ้น

กลับไปโพสต์อีกครั้ง แบบไม่ต้องขอความช่วยเหลือ

เมย์เข้าไปในกลุ่มเดิมวันหนึ่ง แล้วเขียนเล่าเรื่องธรรมดาๆ ของสัปดาห์นี้ ไม่ได้ถามอะไร แค่ว่าลูกยิ้มครั้งแรกตอนเช้า แล้วเธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในครัว เลือก mood สักอันแล้วโพสต์แบบไม่ระบุชื่อ จากนั้นวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว เปิดฟีดค้างไว้ ไม่รีบปิด

ถ้าอยากเริ่มแบบเดียวกัน เปิด Sojiwa แล้วเข้าไปที่ Groups เลือกกลุ่มที่ตรงกับสิ่งที่กำลังเจอ เขียนสั้นๆ สักสองสามบรรทัด ติด mood tag แล้วกดโพสต์แบบไม่ระบุตัวตน ไม่ต้องรอให้มีเรื่องใหญ่จะเล่า เรื่องเล็กๆ ในวันธรรมดาก็เพียงพอที่จะทำให้คนอื่นที่อ่านอยู่รู้ว่าเขามีเพื่อน

Sojiwa ใช้ได้บน Android จาก Google Play และบน iPhone เปิดผ่านเบราว์เซอร์ที่ app.sojiwa.com แล้วเพิ่มไปที่หน้าจอโฮมได้ ยังไม่มีแอปบน App Store