ขอโทษแบบไหนถึงจะได้ผล ไม่ใช่แค่พูดว่าขอโทษแล้วจบ

เถียงกับแฟนจบไปแล้ว พูดคำว่าขอโทษไปแล้ว แต่เขาเงียบ ยังตอบสั้น ยังไม่ยอมมองหน้า ทำไมนะ ทั้งที่เราก็พูดไปแล้วจริงๆ

ที่เขาไม่หายโกรธ ส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะคำขอโทษผิดสักคำ แต่เพราะคำที่เราพูดกับสิ่งที่เขารู้สึก มันคนละเรื่องกัน

เขาไม่ได้โกรธที่เรื่องนั้น เขาโกรธที่รู้สึกว่าคนเดียว

ลองนึกภาพถือของหนักอยู่คนเดียว แล้วมีคนเดินมาบอกว่า วางสิ มันไม่หนักขนาดนั้นหรอก ต่อให้เจตนาดี ของก็ยังหนักอยู่ดี

เวลาเถียงกัน สิ่งที่ค้างอยู่มักไม่ใช่ข้อเท็จจริงว่าใครถูก แต่เป็นความรู้สึกว่า "ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ข้างเราเลย" คำขอโทษที่รีบพูดจึงไม่ต่างจากคำปลอบที่คนถือของไม่ได้อยากได้ยิน

"ขอโทษนะ" ที่พูดเพื่อให้เรื่องจบ มันได้ยินออก

มีคำขอโทษอยู่สองแบบที่ร่างกายแยกออกทันที

แบบแรกพูดเพราะอยากให้บรรยากาศกลับมาเร็วๆ ประโยคจะสั้น ตามด้วย "แต่..." หรือ "เออ ก็ขอโทษแล้วไง"

แบบที่สองพูดเพราะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ฟังดูไม่เร่ง และมักตามด้วยความเงียบที่ยอมให้อีกฝ่ายพูดต่อ

แบบแรกไม่ผิดนะ แค่คนที่โดนมักรู้สึกว่าตัวเองเป็นปัญหาที่ต้องถูกปิด มากกว่าคนที่ถูกเห็น

เขาบอกว่า "ไม่เป็นไร" แต่ตายังไม่ใช่

"ไม่เป็นไร" ที่พูดตอนยังไม่พร้อม ไม่ใช่คำโกหก มันคือคำที่คนเราพูดเมื่อไม่อยากเถียงต่อ ไม่อยากให้เรื่องยาว หรือกลัวว่าถ้าพูดความจริงออกไปจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

ตรงนี้เองที่ทำให้หลายคนคิดว่าขอโทษแล้วจบ แต่ผ่านไปสามวันเรื่องเดิมกลับมาอีก มันไม่เคยจบตั้งแต่แรก

วิธีขอโทษที่ฟังแล้วไม่รู้สึกว่าถูกเร่ง

เริ่มจากเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามที่เราเห็นสั้นๆ ไม่ต้องใส่เหตุผลของตัวเองลงไปก่อน

เล่าว่าเรารู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้สึกยังไง โดยยอมรับว่าอาจจะเดาผิดก็ได้

บอกว่าส่วนไหนเป็นความรับผิดชอบของเรา ระบุให้ชัด ไม่ต้องเหมารวมว่า "ทุกอย่างเลย"

แล้วเงียบ รอให้เขาตอบ ไม่ต้องรีบเติมประโยคต่อ

ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุด การรอคือการบอกว่าเราไม่ต้องการให้เขาหายโกรธเร็วๆ เพื่อความสบายใจของเรา

บางทีเรื่องนี้ไม่จบในวันเดียว

ต่อให้พูดดีแค่ไหน วันนี้เขาอาจจะยังไม่พร้อม และนั่นไม่ใช่สัญญาณว่าเราล้มเหลว

คนเราบางทีต้องใช้เวลาสักคืน หรือสองคืน ในการกลับมาวางใจ บางคนกลับมาเองตอนเช้าโดยไม่พูดอะไร

สิ่งที่ช่วยได้ในช่วงรอคือ ไม่ทวง ไม่กดดัน ไม่ส่งข้อความถามว่า "หายโกรธหรือยัง" เพราะคำถามนั้นเป็นคำถามของเรา ไม่ใช่ของเขา

ลองทำวันนี้

ก่อนจะพูดกับเขา เขียนสิ่งที่ค้างอยู่ในใจลงกระดาษก่อน ไม่ต้องให้ใครอ่าน แค่เขียนให้ตัวเองเห็นว่าเรื่องนี้กินพื้นที่ใจไปเท่าไหร่

เขียนสามบรรทัด: เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น / เรากลัวอะไรที่สุดตอนนั้น / ถ้าเขาตอบกลับมาแบบไหน เราจะรู้สึกว่าเรื่องนี้จบจริง

การเขียนทำให้เรื่องที่วนอยู่ในหัวกลายเป็นข้อความที่เรามองเห็น แทนที่จะเป็นก้อนความรู้สึกที่ผลักให้เราพูดอะไรเร็วเกินไป สองสามบรรทัดนี้ใช้เวลาสามนาที แต่ช่วยให้คำขอโทษที่จะพูดต่อหน้าออกมาแบบไม่ต้องรีบ

เขียนก่อน เปิดใจทีหลัง

เปิด Sojiwa ขึ้นมา เขียนสามบรรทัดนั้นในช่อง Create journal แล้วเลือก mood ให้ตรงกับที่รู้สึกจริงตอนนี้ ไม่ต้องรอให้รู้สึกดีก่อนค่อยเขียน mood ตรงกับที่รู้สึกจริงนั่นแหละถึงจะเห็นอะไร